SWEAR THE EMPRESS - Swear The Empress [EP]


Wydawca: Swear The Empress
Rok wydania: 2015

  1. Hesitation
  2. To The Core
  3. Colors
  4. Take Away My Pride
  5. As You Walk Away
  6. The Same Horizon
Swear The Empress - EP (2015)

Skład: Justyna Kawałko - śpiew; Piotr Głębocki - gitara; Kamil Kozik - gitara; Łukasz Rzadkowski - gitara basowa; Łukasz Fryca - perkusja

Produkcja: Swear The Empress

"Post-rock" wydaje się obecnie być jednym z lekka nadużywanych, ulubionych recenzenckich terminów. Klasyfikowane są w ten sposób nawet zespoły, których członkowie konsekwentnie upierają się w wywiadach, że zjawisko to ich zdaniem... nie istnieje. Wskazuje się także na istnienie post-rockowych wstawek i akcentów daleko poza głównym obrębem gatunku. A czym jest właściwie ów enigmatyczny post-rock? Czy każdy zespół, który przy typowo rockowym instrumentarium decyduje się na nietypowe dla tego rodzaju muzyki rozwiązania, można określić jako post-rockowy? I czy termin ukuty przez krytyka muzycznego Simona Reynoldsa na łamach Mojo już ponad dwadzieścia lat temu jest adekwatny do tego, co pod tym samym pojęciem rozumiemy współcześnie...? Wszystkie te pytania z pewnością mogłyby stać się zarzewiem niejednej dyskusji z pogranicza kultury popularnej i postmodernizmu. Bez względu jednak na to, ile niejasności narosło współcześnie wokół tego właśnie pojęcia, funkcjonuje ono nadal i z biegiem lat ewoluuje. Stąd więc kolejne podgatunki, wyodrębnione dla sklasyfikowania kolejnych wykonawców eksperymentujących z konwencją - takie jak post-metal. Dodajmy, że niektórzy idą w tym rozumowaniu jeszcze dalej, hybrydowymi terminami określając na przykład... niekonwencjonalny charakter Steel Panther ("post-hair metal"). Post-hard rock będzie zatem, konsekwentnie, odcinał się od konwencji typowej dla gatunku i szukał niestandardowych dlań sposobów ekspresji. Ową nieszablonowość i eklektyzm z pewnością dają się wychwycić w brzmieniu polskiego zespołu Swear The Empress, samookreślającego się właśnie jako reprezentant "post-hard rocka".

Debiutancką, niedawno wydaną EP-kę zespołu otwiera utwór Hesitation. Do pewnego stopnia daje on pojęcie o stylu Swear The Empress, choć oczywiście błędem byłoby założenie, że już na wstępie skład wyczerpuje swą amunicję. Osnuta wokół dynamicznego, "szarpanego" riffu kompozycja odznacza się przede wszystkim dużą dynamicznością oraz współczesnym brzmieniem. Nie ulega wątpliwości, że kwintet z Grodziska Mazowieckiego nie należy do zespołów oglądających się w przeszłość i próbujących zbudować swoją twórczość wokół archaicznych patentów znanych z przykurzonych płyt. Z jednym wyjątkiem - nawet w relatywnie ciężkiej, metalowej estetyce dźwiękowej, jaką reprezentuje Swear The Empress, spory nacisk położono na melodię. Mimo tła w postaci ciężkiej, masywnej ściany dźwięku zarówno gitary, jak i wyrazisty wokal Justyny Kawałko uwypuklają pewnego rodzaju chwytliwość. Słychać to jeszcze wyraźniej w singlowym To The Core, nie bez powodu zresztą wybranym na reprezentanta całości materiału. To interesujący dźwiękowy kompromis, łączący wpływy takich gatunków, jak nu-metal czy metalcore z "radiową" wręcz melodyką hard rocka i neoklasycznym zabarwieniem partii gitarowych. W tym eklektycznym utworze po raz kolejny swoją uniwersalność udowadnia wokalistka formacji, swobodnie przechodząc od śpiewu do krzyku. Pobrzmiewające surowością intro do Colors pozostaje w kontraście z łagodnymi zwrotkami i przebojowością zadziornych, doskonale wyeksponowanych refrenów. Take Away My Pride to z kolei jeszcze bardziej zachłanne czerpanie z typowo metalowej estetyki - począwszy od agresywnych partii gitar, a skończywszy na pulsującej sekcji rytmicznej. Momentami na czoło kompozycji wysuwają się złowieszcze pomruki basu, gdzie indziej całość nabiera klasycznie metalowego charakteru za sprawą zagrywek gitary solowej, a wszystko to okraszone jest niezmiennie melodyjnym wokalem. Piąta pozycja na płycie - najkrótsza, bo trwająca niewiele ponad dwie minuty - zaskakuje liryczną, typowo balladową konwencją. Równie zaskakująco delikatny, choć równocześnie ekspresywny jest w warstwie intra śpiew Justyny Kawałko i to właśnie on dominuje w dość oszczędnej pod względem instrumentalnego tła pierwszej połowie utworu. Sekcja instrumentalna wychodzi z cienia w drugiej minucie As You Walk Away, eksplodując rozbudowaną, potężną codą. Riff napędzający The Same Horizon, a więc ostatni na płycie numer, koresponduje ciężarem i intensywnością z Take Away My Pride. Znów jest metalowo, ciężko, znów dość eklektycznie - można więc zaryzykować stwierdzenie, że na finał Swear The Empress raz jeszcze przypominają słuchaczowi, jakiego rodzaju brzmienie jest ich zespołową kwintesencją.

Czy więc Swear The Empress to faktycznie post-hard rock, czy też więcej prawdy jest w dopisku "female-fronted melodic metal", którym młodzi muzycy doprecyzowują tę klasyfikację...? Wszelkie rozważania na ten temat nie są tak naprawdę istotne. Ważniejszy jest fakt, że pierwsza pozycja w dorobku tejże formacji okazała się być zdecydowanie wartą uwagi. Śmiałe osadzenie dopracowanych, przebojowych melodii w ciężkiej, współczesnej metalowej estetyce zaowocowało różnorodną, interesującą muzyczną mieszanką. I to właśnie miłośnikom nowoczesnych brzmień muzyka kwintetu spodoba się najbardziej, choć także tradycjonaliści mogą dać się uwieść znakomicie skrojonym melodiom i mocnemu kobiecemu wokalowi. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że zespół nadal będzie się rozwijał i że dane mu będzie jeszcze wielokrotnie przekuwać swój potencjał w nieszablonowe i bezkompromisowe dźwięki.

Oficjalny profil Swear The Empress na Facebooku: www.facebook.com/SwearTheEmpress