Aerosmith logo

Historia zespołu Aerosmith zaczyna się gdzieś na przełomie roku 1969 i 1970. Wtedy to zespół Jam Band z Sunapee (stan New Hampshire), grupa prowadzona przez gitarzystę Joe Perry'ego (ur.1950), został zauważony przez wokalistę The Chain Reaction - Stevena Tylera (właśc. Steven Tallarico, ur. 1948). Jak mówi Steven - "grali kiepsko, nie potrafili nawet nastroić gitar. Jednak mieli w sobie to 'coś' "...

Aerosmith Joe i Steven postanowili utworzyć zespół, w którego skład weszli jeszcze kolega Stevena z The Chain Reaction - perkusista Joey Kramer (ur. 1950), basista Jam Band - Tom Hamilton (ur. 1951) oraz gitarzysta Ray Tabano. Ten ostatni szybko został zastąpiony przez Brada Withforda (ur. 1952). Ten skład przetrwał przez niemal całą historię Aerosmith. Sama nazwa to słowo wymyślone przez Joeya Kramera. Poprzednia nazwa, Jam Band, nie wydawała się zbytnio chwytliwa. Zespół rozpoczął swą koncertową działalność jesienią 1970 r. Na jeden z ich koncertów przybył szef wytwórni Columbia. Zaowocowało to podpisaniem w 1972 kontraktu płytowego. Debiutancki album został przygotowany pod opieką Adriana Barbera jako producenta. Zatytułowano go po prostu Aerosmith. Ukazał się on w 1973 r., jednak bez promocji ze strony wydawcy nie spotkał się ze zbyt wielkim zainteresowaniem. I to pomimo umieszczenia na nim późniejszych wielkich przebojów, takich jak Mama Kin czy Dream On. Grupa nie spoczęła w swych staraniach dotarcia do szerszej publiczności i już pod koniec tego samego roku przystąpiła do nagrań na nowy krążek. Producentami zostali tym razem Bob Ezrin, który wcześniej współpracował m. in. z Alicem Cooperem i Pink Floyd oraz Jack Douglas. Płytę zatytułowano Get Your Wings. Promocja prowadzona była z większym rozmachem, Aerosmith występowali przed Deep Purple i Black Sabbath.

Ponieważ grupa nie cierpiała na brak pomysłów, więc w 1975 przygotowano materiał na nową płytę - Toys In The Attic, wyprodukowaną już samodzielnie przez Jacka Douglasa. Była to dla zespołu płyta przełomowa. Wreszcie osiągnęli pożądany sukces - album sprzedano w ponad 5 milionach egzemplarzy. Na fali zainteresowania Aerosmith wytwórnia płytowa zdecydowała się wznowić singiel Dream On - tym razem z o wiele lepszym rezultatem.

I znowu panowie z Aerosmith nie spoczywają na laurach. Niemal natychmiast przystąpili do nagrania nowej płyty - Rocks. Ukazała się ona w 1976 r. Zawierała takie przeboje jak Last Child czy Nobody's Fault. Promocja płyty objęła tym razem także Europę, jednak bez większych sukcesów.

W tym czasie członkowie zespołu stopniowo pogrążają się w nałóg narkotyczny. Celowali w tym Tyler i Perry, nazywani nawet przez otoczenie Toxic Twins. Narkotyki stały się powodem przyszłych kłopotów Aerosmith, doprowadziły niemal do rozpadu grupy. Na razie rozpoczęła ona nagrania do okraszonej świetną okładką przedstawiającą karykaturę zespołu płyty Draw The Line. Ukazała się ona pod koniec roku 1977. Wśród utworów na niej zawartych była ballada Kings And Queens uważana za ostatnie wielkie dzieło "starego" Aerosmith.

W 1978 r. zespół przeżył swoja przygodę z filmem - wystąpił jako Furniture Villain Band w filmie "Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band" w reżyserii Michaela Schultza. Specjalnie do tego filmu Aerosmith nagrał nową wersję przeboju Beatlesów - Come Together. Spotkał ich przy tym zaszczyt współpracy z samym Georgem Martinem.

Aerosmith Tournee promocyjne zostało uwiecznione na koncertowej płycie Live! Bootleg, niestety album miał rzeczywiście bootlegową jakość. Nie zyskał tez zbytnio wielu nabywców - zespół przeżywał swój najgorszy okres. Po wielu niesnaskach pomiędzy gitarzystą a wokalistą, Joe Perry odszedł z Aerosmith. Stanął na czele własnej formacji nazwanej Joe Perry Project. Nagrał i wydał z nią trzy albumy.

Miejsce Perry'ego w Aerosmith zajął Jimmy Crespo, wcześniej gitarzysta The Flame. W nowym składzie zespół dokończył rozpoczęte wcześniej nagrania i w 1979 ukazała się płyta Night In The Ruts wyprodukowana przez Gary'ego Lyonsa. Zgodnie z przewidywaniami poziom nagrań był wysoki. Planowane tournee szybko zostało przerwane z powodu stanu Tylera, który zemdlał podczas jednego z koncertów.

Następna oficjalnie wydana płyta to kompilacja największych przebojów Greatest Hits. Nowe nagrania nie doszły do skutku z powodu choroby wokalisty. Rozpoczęto je dopiero po powrocie Tylera ze szpitala na początku 1981 r. Zła sytuacja zespołu zmęczyła Brada Whitforda, który zdecydował się na odejście. Wraz z Derekiem St. Holmesem w roli wokalisty nagrał on płytę Whitford-St. Holmes.

Kolejne puste miejsce w grupie zajął przyjaciel Jacka Douglasa - pochodzący z Francji Rick Dufay. Podczas nagrań do nowego albumu obok Douglasa miejsce przy producenckiej konsolecie zajęli Tony Bongiovi, a także sam Steven Tyler. Pomimo ich wspólnych wysiłków, niewiele dało się wykrzesać z muzyków zmęczonych ciągłymi problemami. Sprzedaż płyty nie pokryła nawet kosztów jej nagrania. W związku z takim stanem rzeczy Columbia zrezygnowała z dalszej współpracy z właściwie nieistniejącym już zespołem.

Do odrodzenia Aerosmith przyczynił się w głównej mierze Tim Collins. On właśnie w 1984 r. zebrał wszystkich starych członków zespołu. Od razu wysłał ich na tournee, jednak problemy z narkotykami powróciły jak zły sen. Collins zmobilizował muzyków i pod opieka producencką Teda Templemana rozpoczęli oni nagrania pierwszego od trzech lat albumu. Płyta Done With Mirrors wydana została przez firmę Geffen. Co prawda nie zawierała żadnych wielkich przebojów, ale była znakiem, że sytuacja w Aerosmith powraca do normy. Tym bardziej, ze po nagraniach zostali oni postawieni przed ostatecznym wyborem: albo kontynuują karierę muzyczną, albo też narkomańską...

Aerosmith Po kilku tygodniach kuracji odwykowej zespół ruszył w trasę. W 1986 r., wraz z rapową grupa Run DMC, Steven Tyler i Joe Perry nagrali nową wersję ich starego przeboju Walk This Way, która z miejsca stała się wielkim przebojem. Wszystko wracało do normy. Wytwórnia Columbia nie omieszkała nie zdyskontować ich sukcesu i wydała dwie płyty koncertowe: Classics Live w 1986 r. i Classics Live II rok później. Wyprodukowane przez duet Paul O'Neill i Tony Bongiovi prezentowały się o wiele lepiej niż Live! Bootleg.

Całkiem nowe nagrania Aerosmith wydane zostały w lecie 1987 r. na płycie Permanent Vacation. Producentem został Bruce Fairbarn, a przy pisaniu piosenek pomógł sam Desmond Child (współtwórca hitów Bon Jovi i KISS). Płyta spotkała się ze świetnym przyjęciem i nic dziwnego - zawierała same hity. Na singlach wydano Rag Doll, Dude (Looks Like A Lady) i Angel. Album zakupiło ponad 14 milionów osób.

W 1988 roku Columbia znów wydała składankę najlepszych dzieł z wcześniejszych płyt Aerosmith pod nazwą Gems. Steven i jego koledzy po długiej, ale owocnej trasie promocyjnej przystąpili do nagrań do płyty Pump. Producentem znów został Fairbarn. Wśród przebojów singlowych są m. in. Janie's Got A Gun, The Other Side, What It Takes i Love In An Elevator. Podczas tournée zespół występował wraz z Davidem Coverdalem i Jimmym Pagem.

I znów do działania wkroczyła Columbia wydając trzypłytowy zestaw Pandora's Box, będący zbieraniną utworów wydanych już na wcześniejszych albumach oraz jeszcze niepublikowanych. Perełką jest piosenka nagrana przez The Chain Reaction w 1966 z Tylerem w roli wokalisty.

Aerosmith Pomimo obaw, ze członkowie zespołu nie podołają oczekiwaniom i kolejna płyta nie stanie się już wielkim sukcesem, panowie z Aerosmith nagrywając Get A Grip udowodnili na co ich stać. Płytę wydano w 1993, a lansował ją singiel Livin' On The Edge. Udział w teledyskach nakręconych do piosenek Cryin', Amazing i Crazy wzięła początkująca gwiazda filmowa Alicia Silverstone. W tym ostatnim wystąpiła także córka Stevena - Liv Tyler.

W 1994 roku Aerosmith wystąpili w Polsce na koncercie w Warszawie. W tym samym roku zespół był jedna z głównych atrakcji festiwalu Woodstock '94. Także w roku 1994 ukazały się dwie płyty przeglądowe: Big Ones z największymi hitami nagranymi dla Geffen oraz dwiema nowymi piosenkami i Pandora's Toys - "skróconą" wersją Pandora's Box.

Trzy lata potrwała przerwa, zanim zespół zdecydował się wydać nową płytę. Początkowo miał ją wyprodukować Bruce Fairbarn, jednak z powodu braku terminów okazało się to niemożliwe. Tak więc producentem Nine Lives został Glenn Ballard, który współpracował wcześniej z Alanis Morrisette. W tym czasie perkusista, Joey Kramer, przeżył załamanie nerwowe. Zespół nie mógł jednak zwlekać z nagraniami, tak więc rozpoczęto je z innym bębniarzem - Stevem Ferrone. Columbia, pod której skrzydła wrócił Aerosmith, nie była zadowolona z rezultatów. Podziękowano za współpracę Ballardowi i ponownie nagrano cały materiał przy współpracy z Kevinem Shirleyem w roli producenta, tym razem już z Joeyem Kramerem.

Płyta została wydana w 1997 r. Jej okładka spotkała się z protestami hindusów - przedstawiała kota walczącego z wężami. Żeby załagodzić konflikt zdecydowano się zmienić okładkę na inna. Brzmienie zespołu było o wiele ostrzejsze od dotychczasowego (na przykład utwory Nine Lives, czy Crash). Znalazły tu jednak swoje miejsce i ciekawe ballady. Na singlach wydane zostały: Falling In Love (Is Hard On The Knees), Hole In My Soul, Pink i Full Circle.

Aerosmith W 1998 r. na rynku ukazał się soundtrack do filmu "Armageddon", który promowała nowa piosenka Aerosmith: I Don't Want To Miss A Thing. Poza nią na płycie miejsce znalazł jeszcze jeden nowy utwór, a także dwa pochodzące z wcześniejszych albumów. Steven Tyler po odniesionej kontuzji musiał poddać się operacji - uniemożliwiło to ponowny występ Aerosmith w Polsce.Dwa lata później wielbiciele muzyki filmowej i nie tylko, mieli okazje by znów usłyszeć dobre brzmienie Aerosmith. Zespół wydał bowiem nowy singiel: Angel's Eye, który znalazł się na soundtracku do filmu pt. "Charlie's Angels".

W roku 2001 Aerosmith wydają nowy krążek zatytułowany Just Push Play. Poprzedziło to wielkie wprowadzenie grupy do galerii sławy Rock n Rolla "Rock 'n' Roll Hall of Fame". Tym razem jego producentami zostają niejacy Boneyard Boys, czyli Tyler, Perry, Hudson i Frederiksen. Płyta w wersji europejskiej zawiera 13 utworów. Zespół zaskoczył wielu swych fanów nowatorstwem jaki wprowadził do albumu. Muzycy mianowicie wspomagani są przez syntezatory i skretche. Najmocniej daje się to odczuć w utworach takich jak Outta Your Head, Just Push Play czy Drop Dead Gorgeous. Pierwszym singlem z płyty był kawałek Jaded do którego powstał niezły teledysk (umieszczony na oryginalnym Just Push Play!). Na krążku tradycyjnie znalazły swe miejsce ciekawe ballady, np. Luv Lies, Avant Garden, Fly Away From Here który tez wydano na singlu. Już niecały miesiąc po wydaniu, a dokładniej 3 kwietnia Just Push Play uzyskała status platynowej płyty. Krążek Just Push Play, pomimo promocji ciekawymi teledyskami i licznymi koncertami, nie odniósł oszałamiającego sukcesu komercyjnego.

Rok 2001 przyniósł fanom także składankę z największymi przebojami Aerosmith, ale tymi, które zostały wydane przy współpracy z wytwórnia Geffen. Tytuł płyty to Young Lust: The Aerosmith Anthology a znalazły się na niej aż 34 niezapomniane utwory, takie jak Love In An Elevator, Cryin' czy What It Takes. Oprócz znanych kawałków, album zawierał również remix'y i B-side'y z singli, np. Head First, Don't Stop.

Aerosmith 2002 - ponad 3 dekady grania Aerosmith i cały czas na topie. Stacja MTV przyznaje Aerosmith status IKONY MTV - najbardziej prestiżowego wyróżnienia dla artysty muzycznego. Na cześć kapeli odbył się specjalny koncert z udziałem wielu gwiazd.

Zaskoczeniem dla wielu był fakt, iż już rok później w sklepach pojawiła się nowa kompilacja (tym razem Columbii) na której znalazło się 30 utworów w tym dwa zupełnie nowe. Wiele kompozycji pokrywało się niestety z tymi na wcześniejszym, dwupłytowym albumie Young Lust, jednakże składanka O, Yeah! Ultimate Aerosmith Hits została wypromowana przez dosyć ciekawy singiel Girls Of Summer, który jednak nie odniósł większego sukcesu.

Mniej więcej w tym samym czasie, grupa Aerosmith zapowiedziała wielki powrót do swych korzeni i rozpoczęła przygotowania do wydania najnowszego albumu, tym razem utrzymanego w klimatach bluesowo - rockowych. Miał ukazać się wiosną 2003 roku i miało to być generalnie stare Aerosmith w nowym wydaniu. Nagrania przełożono na późną wiosnę, a latem 2003 roku rozpoczęło się wielkie tournée po Stanach Zjednoczonych wraz z grupą KISS. Wokalista - Steven Tyler otrzymuje w międzyczasie honorowy doktorat prestiżowej uczelni muzycznej Berklee School of Music w Bostonie. Premiera nowego albumu zapowiedziana jest na styczeń 2004 roku.

Oficjalna strona zespołu: www.aerosmith.com

Autor: Cichy & Tanpit
Oryginalny tekst biografii znajduje się na stronie: www.aerosmith.gangsta.pl