AC/DC logo

AC/DC: Biografia

Ten zabawnie wyglądający, wieczny młodzian w szkolnym mundurku, z rozwianą bujną czupryną i Gibsonem SG w ręku, to gitarzysta jednego z najpopularniejszych zespołów rock and rollowych wszechczasów. Zespołu, który nie zmienił nic w swoim podejściu do muzyki przez ponad 30 lat i wciąż ma się dobrze. Mowa oczywiście o Angusie Youngu (ur. 31.03.1959 r.) i jego AC/DC.

Czytaj

230V - Bartosz Szwed

230V - wywiad

Zespół generalnie powstał parę lat temu. Jako 230V gramy od 2000 roku. Wcześniej pracowaliśmy z Jackiem Dewódzkim, który zrezygnował ze współpracy. Mieliśmy wówczas pewne rozterki, co robić dalej. Ale ponieważ bardzo chcieliśmy grać, tak więc zająłem się śpiewaniem. No i cóż...nagraliśmy pierwszą płytę. Płyta się ukazała, jesteśmy niej zadowoleni.

Czytaj

Winger - Pull

Winger - Pull

Formacja ta nie nagrała w swej karierze ani jednej słabej płyty, a w dodatku poszczególne wydawnictwa różniły się od siebie. Porządnie brzmiały też utwory, które zespół zamieścił na ścieżkach do filmów i nagrał na demówkach... Pull to trzeci krążek w dorobku Amerykanów. Niestety nie powtórzył on sukcesów poprzednich albumów, ale poniekąd spowodowane to było zalewem minimalistycznej muzyki grunge... Ot, publiczność zmieniła swe preferencje i nie była w stanie docenić wysokiego poziomu technicznego grupy.

Czytaj

Motörhead - 1916

Motörhead - 1916

W lata '90 grupa dowodzona przez Lemmy'ego Kilmistera wkroczyła albumem jak najbardziej udanym, a powiem więcej, być może i najlepszym w dorobku tej formacji. Nie, Lemmy nie zaczął tu bynajmniej czysto śpiewać, nic z tych rzeczy, więc kto lubił Mothörhead wcześniej, tą płytą też zawiedziony nie będzie. Chodzi o to, że same kompozycje są bardzo przebojowe, a jednocześnie czuć w nich ten charakterystyczny dla zespołu brud.

Czytaj

AC/DC - Let There Be Rock

AC/DC - Let There Be Rock

Let There Be Rock to już heavy rockowa klasyka. Właściwie ten album rozpoczął erę wielkich płyt AC/DC. Angus z Malcolmem wymiatają tu jak nigdy wcześniej, a brzmienie ich gitar nabrało jeszcze szorstkości.

Czytaj

Dokken - Back For The Attack

Dokken - Back For The Attack

W zasadzie każdy fan zespołu Dokken zapytany o jego najlepszą płytę odpowie, że to Back For The Attack. Grupa właściwie nie zmieniła swojego stylu, gdyż jest on kontynuacją tego, co już mogliśmy usłyszeć na poprzednich krążkach. Niemniej jednak tym razem do przodu poszła produkcja, a gitarowe solówki w większym stopniu były improwizowane i nic w tym dziwnego, gdyż materiał powstawał podczas trasy koncertowej...

Czytaj

Accept - Metal Heart

Accept - Metal Heart

Zwykło się mówić, że Metal Heart jest najbardziej komercyjnym albumem Niemców. W każdym razie to właśnie ten album sprawił, że Accept stał się bandem na skalę międzynarodową. W owym czasie muzykom marzyły się Stany i słuchając przebojów z tej płyty można pomyśleć, że Accept podążył drogą obraną wówczas przez Saxon czy Judas Priest. Ale głównie słychać tu ten styl, który zaproponowali na Balls To The Wall rok wcześniej. Jak to w przypadku Accept mieszanka AC/DC i wczesnego Judas Priest doskonale się sprawdza.

Czytaj

Dokken - Under Lock And Key

Dokken - Under Lock And Key

Problemem większości zespołów z lat osiemdziesiątych był brak własnego brzmienia, jednak Dokkena to nie dotyczyło. Grupa kierowana przez Dona nie tylko miała własny styl, ale też była jedną z najbardziej znanych formacji hard rockowych w owych czasach.

Czytaj

Dokken - Tooth And Nail

Dokken - Tooth And Nail

Płyta Tooth And Nail grupy Dokken jest w zasadzie albumem przeciętnym, toteż rzadko po nią sięgam. Traktuję ją jako coś przejściowego między zespołem amatorskim a latami największej chwały i zdolności aranżacyjnych Dona i spółki.

Czytaj

Alice Cooper - Trash

Alice Cooper - Trash

Całość (z wyjątkiem Only My Heart Talkin') stworzona wspólnie z Desmondem Childem. Z pomocą zaprzyjaźnionych muzyków i kompozytorów powstały takie świetne utwory, jak Trash - zaśpiewane przez Alice'a wspólnie z Jonem Bon Jovi. W Only My Heart Talkin' swoim głosem raczy nas Steven Tyler; Kip Winger - w I'm Your Gun; Joe Perry w House Of Fire zaznacza swój akcent gitarowy; Hell Is Living Without You to miejsce popisów gitarowych Richie'go Sambory i Steve'a Lukathera. Poza tym gitarowo towarzyszą również Kane Roberts, Guy Mann-Dude, Mark Frazier, Jack Johnson. W Trash Hugha McDonalda (który obecnie gra w Bon Jovi...) zastępuje na basie Tom Hamilton, a za bębnami - Joey Kramer.

Czytaj